Publicidad:
La Coctelera

cabecera

24 Noviembre 2008

"De donde no se vuelve", García Alix.

Después de un tiempecillo bastante largo decido volver a pasarme por aquí. El curso pasado, y, por lo tanto, el objetivo de este blog, terminó en junio. Decidí que, desde ese momento, actualizaría de una manera más subjetiva, y de un modo más abierto. También cuando me apetezca, porque tenga algo que contar respecto a fotografía se refiere.

Este viernes pasado tuve la oportunidad de acercarme al Reina Sofía a ver la nueva exposición de García Alix. Y una vez más, no defraudó. Además de una gran colección de sus fotografías la exposición incluía un vídeo con sus reflexiones sobre el paso del tiempo, y la forma que toman las cosas y las personas. Es la exposición más autobiográfica de este artista, donde nos acerca parte de su vida pasada, adentrándonos en sus ambientes y contándonos la vida de sus amigos de antaño, y su propia vida. Marcada por dragones dorados, letras chinas, heroína y rock and roll. 38 minutos que te ponen los pelos de punta. Es un gran acierto lo de abrirse al mundo audiovisual. García Alix además de un buen fotógrafo es un buen escritor, algo así como un Sabina o un Kutxi Romero, aunque con un tono más pesimista, y más oscuro.

Os dejo un adelanto, y si podeis visitar la exposición no dejeis de hacerlo.

"...El fracaso narcotizado no duele, tampoco el miedo...Carlitos Gardes en cucharilla de plata...¡Hay que bailar! y eso hicimos la mayoría de la pandilla: bailar con dragones de color dorado. Noche y día alimentamos un demonio por nuestras venas. Años con la sonrisa muerta en las pupilas y el corazón desbocado. Anestesiamos amor y dolor. La heroína funde tiempo y espacio. Destruye toda ambición de ser...esa es su fuerza. La heroína tiene un precio, hay que pagarlo. Mala suerte y dolor. Me rio yo de las penas...las narcoticé todas..."

"...La fotografía encadena mi memoria. No solo la constriñe a lo visto. La melancólica emoción de lo irrecusable se hace visible. Y asumo mi culpa, esa de la que el Ángel decía que los amigos éramos el alma. Camino sin saber dónde voy. Me pregunto si he pasado la vida huyendo o buscando un imposible. Siempre hay algo en común. Sobre sombras rotas libro un ajuste de cuentas...El amor y el dolor ante mí se besan con su mismo triste sonido (....). La magia de la vida es el encuentro. El encuentro nos mueva, nos posiciona...Nos acerca. El alma de la fotografía es el encuentro. El retrato es un enfrentamiento. Un enfrentamiento que vivo con una mirada frontal. Una mirada de púgil. Un desafío: la presión de lo indecible que quiere ser dicho. No puedo tener una mirada inociente. Mi intención nunca es honesta. Recojo ecos vivos de lo que viven mis ojos. Poseer presencias me excita. Me alimenta..."

El texto completo aquí.

"...Teresa estaba convencida de que éramos jóvenes con alma de héroe, y Fernando decía que vivíamos desencajados en un estrato marginal. Éramos jóvenes. Ingenuos. Irreverentes. Inquietos. Agitadores...Creativos...Larga vida al rock and roll..."

servido por imagen-ia sin comentarios compártelo

6 Junio 2008

Juan Manuel Castuera

Juan Manuel Castuera naceu ó fío dum novo ano, o 31 de decembro de 1921, na pequena e acolledora vila de Gondemar (Pontevedra).

Ó Termino do servicio militar decide adicarse profesionalmente á fotografía, a pesar da férrea oposición do seu pai que desesaba para el outro futuro. Será unha das súas tías maternas a que lle merque a súa primeira cámara, coa que comenzará unha formación autodidacta que pronto o levará a penetrar sen a penas esforzo nos máis intimos segregados da arte fotográfica.

Será a finais da década dos cuarenta e principio dos cincuenta cando Juan Manuel realice as súas mellores obras, ó ir adquirindo un mayor dominio da técnica fotográfica como o demostran sobre todo os seus espléndidos contraluces.

No vai ser a paisaxe a especialidade máis relevante senón que se centrará, fundamentalmente, no retrato infantil, ó que se vai adicar profesionalmente a partir de 1948. Ademais sentía paisón polo mar e fae incursión en diferentes campos como a publicidade, realizando as fotografías que van promocionar a fábrica de conservas "Yago" (O Grove).

O seu traballo pronto comenza a ser recoñocido e en ocasións as súas obras serán incluídas en publicacións relacionadas co mar e a pesca.

A súa primeira exposición foi en 1948 no establecemento de Prada en Vilagarcía que supuxo un enorme éxito de público, vendéndose tódalas fotografías ó cuarto de hora de inaugurala.

- En outubro de 1949 preséntase ó "Concurso-Exposición de pesca marítimo-fluvial" que organizou o Real Club Náutico de Vigo, recibindo o terceiro premio.

- Ó ano siguinte participa tamén cunha paisaxe mariña na "III Exposición Regional de Fotografía Artística" (Vigo), recibindo dous galardóns.

- En 1951 está presente en Palma de Mallorca na "II Exposición de Fotografía Emilkar", organizada pola Asociación de Fotógrafos de esa cidade, onde obtén o primeiro premio.

En 1969 traládase a Televisión Española, onde ejercerá como foto fixa, inmortalizando a coñecidos personaxes do mundo do espectáculo como Sara Montiel, e o deporte como Manolo Orantes. Paralelamente colaborará no servizo de documentación de NO-DO, que por aquel entonces estaba dirixido por Matías Prats.

En 1978 retornará á súa Galiza natal, destinado ó centro rexional de Televisión Española en Santiago de Compostela, onde ademais, unha vez retirado, continuará colaborando na formación do arquivo gráfico da recén creada Televisión de Galiza.

Morre en Compostela o 8 de abril de 1990. A súa obra fotográfica mantívose esquecida durante moitos anos nun vello baúl do desván da súa casa materna de Gondomar. O afán e desexo da súa esposa por recuperar a súa obra conseguío que moitos destes negativos non despareceran para sempre.


"...Un fotógrafo recién llegado, con sus sucintos bártulos nos hace sospechar que en el gesto descuidado, sorpendido, de uno cualquiera de nuestros pequeñuelos hay la misma frescura que en las rosas nuevas..." (Manuel Rabanal).

servido por imagen-ia 4 comentarios compártelo

3 Junio 2008

Sergio Vega

Desde que comencé con este blog, me he dedicado, fundamentalmente, a mostraros a fotógrafos de gran reconocimiento, en casi todas las ocasiones, a nivel no sólo nacional, si no también internacional. Hoy estoy dispuesta a hacer algo distinto.

Voy a tratar la fotografía desde un punto de vista más cercano. Y digo cercano, porque en la actualidad, muchas de las personas que trabajan en fotografía (que como el resto de los mortales necesitan tener algo para llevarse a la boca) trabajan en BBC, esto quiere decir: Bodas, Bautizos y Comuniones. Vale, quizás no es a lo que casi nadie aspire. Me refiero a aspirar a quedarte en eso, sin avanzar, a encasillarte. Pero esto no quiere decir que sigan luchando por vivir de lo que realmente quieren. Y tampoco quiere decir que hacer BBC implique hacer fotografías clásicas.

De esto os voy a hablar ahora. Os voy a hablar de buenas fotografías, de un buen fotógrafo, no sólo porque realmente lo sea si no porque a la calidad de su trabajo le añade también un gran toque artístico. Y se lo añade a situaciones que pueden parecer pobres, y en las que podemos tener el prejuicio de pensar que no dan para innovar, para crear, para dar artisticidad.

Ejemplo de todo lo que acabo de decir es Segio Vega, fotógrafo gijonés, con más de veinte años de experiencia, y muchos premios y reconocimientos a sus espaldas.

Recuerdo perfectamente, que cuando estudiaba imagen vinieron a hablarnos de él, y a enseñarnos parte de su trabajo. Fue el primero en incorporar sesiones posteriores a la boda en el albúm de los recien casados. Fotografías realizadas en playas, con el vestido de la novia mojado, y los pies del novio llenos de arena. Trabajo que evidentemente, y por razones obvias, no podría hacerse días antes de la ceremonia.

Pero Sergio Vega no sólo se dedica a las BBC, sino que también cuenta con una gran obra personal.

Ha recibido premios como:

-Premio a la mejor fotografía del mundo por la revista "rutas del mundo", en el año 2002.

- Varias nominaciones a los premios Goya a la fotografía, comunidad Valenciana.

- Varias obras en la colección de honor de la FEPFI.

Además de ser considerado como un fotógrafo distinguido por la Federación española de profesionales de la fotografía y la imagen. También ha impartido conferencias por toda España. Y es juez calificador de fotografía de la FEPFI.

Si quereis ver más de sus fotografías aquí.

Tags: sergio vega, bbc

servido por imagen-ia 2 comentarios compártelo

29 Mayo 2008

El post más interesante

Me gustaría comenzar diciendo, que ciertamente no seguí demasiado los blogs de mis compañeros que tratan el tema de la fotografía. No por ningún motivo, si no porque tampoco "me encontré con ellos por este mundo". Pero si que fuí bastante asidua a uno de ellos, y es el llamado "Ispira2", de Iván Braña. Fue él quien encontró mi blog, porque, verdaderamente, yo soy un poco desastre.

Tengo que decir que de todas sus entradas simpre saco algo en positivo, pues siempre, después de haberlos leído, me doi cuenta de que he aprendido algo nuevo. Creo que esto es una de las características fundamentales del blog: aprender cosas por interés propio, y además aprenderlas sin darte cuenta, de manera amena. Pienso que es una gran herramienta de este medio porque las cosas que aprendes por curiosidad son las que aprendes de verdad, y permanecen en tu memoria (no se borran cuando estás saliendo por la puerta de clase después de haber hecho el examen).

Polea reflejo

Siguiendo con el blog de Inspira2, tengo que decir que el post más interesante, en mi opinión (eso sí), fue el que hizo sobre Chema Madoz, titulado:"La creatividad inteligente de Chema Madoz". Sinceramente tengo que reconocer que no conocía a este fotógrafo, y me sorprendió (positivamente) la creatividad con la que este hombre realiza su trabajo. En este post Iván llega a decir que se podrían "observar sus obras desde un punto de vista casi literario", y después de haber visto muchas de sus fotografías, le doy la razón rotundamente. Todos sus trabajos nos muestran formas totalmente creativas y inusuales, además de transmitirnos algo, es casi como una composoción poética que utiliza a la imagen para dejarse fluír.

Además de todo esto también me gustaria darle la enhorabuena a Iván por sus trabajos, ví algunas de sus fotos, y creo que son muy buenas. Espero que continúe así, y que siga dejando aflorar su imaginación.

Para terminar, me gustaría ponerle banda sonora a esta entrada, con el fín de hacerla un poco más amena.

"...Deja que llegue la primavera y así, de paso, la vida entera..." (Robe Iniesta).

Un beso a todos/as y mucha suerte.

servido por imagen-ia 2 comentarios compártelo

27 Mayo 2008

Javier Miserachs

Javier Miserachs Ribalta nació en Barcelona el 12 de julio de 1937, fotógrafo de gran reconocimiento, que murió en 1998 a los 61 años de edad.

En 1952 se hace miembro de la Agrupación Fotográfica de Cataluña, donde conoce al fotógrafo Oriol Maspons, con quien inicia una gran amistad. A los 17 años de edad recibe el premio I Trofeo Luis Navarro, de la misma agrupación a la que pocos años antes se había unido.

En 1961 instala su propio estudio profesional, alternando dicho trabajo con la realización de las fotografías que, posteriormente, darían lugar al libro "Barcelona Blanco y Negro" (1965), y "Costa Brava show" (1966). A partir de este año viaja infatigablemente trabajando como corresponsal para "Actualidad española", "Gaceta Ilustrada", "La Vanguardia", "Interviú" y "Triunfo".

En 1966 firma un contrato anual de total disponibilidad con la revista "Triunfo", publicando títulos como: "París se pregunta: ¿es una revolución?", "De Nanterre a las barricadas", y "La primavera en Praga", entre los más destacados.

Su actividad en el mundo de la fotografía se extiende también al campo de la imagen en movimiento, trabajando como realizador y director de fotografía en dos films underground: "Amén" e "Historieta muda".

Fue el primer profesor de fotografía en la escuela EINA. Su actividad, además de la ilustración de libros, se extiende también a la escritura de tres libros: "Profesiones con futuro", "Criterio fotográfico" y "Fulls de contactes".


"El fotógrafo no tiene una clase social concreta que lo acoja. No es ni un obrero ni un empresario, ni un finolis ni un granuja, pero es capaz de desempeñar cualquiera de estos papeles y muchos más. Para mí, el fotógrafo practica siempre el transfuguismo social".

servido por imagen-ia sin comentarios compártelo

20 Mayo 2008

Richard Avedon

Richard Avedon, fotógrafo estadounidense, nacido en Nueva York el 15 de marzo de 1923, y fallecido en San Antonio (Texas) el 1 de octubre de 2004.

Importante fotógrafo de moda y retratista. Comenzó a colaborar en los años '50 con revistas como: Vogue, Life, y Look. Sus fotografías de moda mostraban como protagonistas a personajes libres, con unos gestos muy creativos, enmarcados en escenarios dinámicos, previamente estudiados. Su peculiar forma de trabajar en el campo de la moda, cosiguió terminar con lo preestablecido en la época: modelos que denotaban sumisión e indiferencia.

Tuvieron (y continúan teniendo) gran importancia los retratos realizados por él. Su cámara congeló los perfiles de muchos personajes (tanto famosos, como desconocidos), y siempre con una gran carga de análisis psicológico. Los fondos utilizados eran fundamentalmente blancos, sobre los cuales era capaz de destacar los rasgos de sus modelos, incluso de trasmitirnos la carga anímica de los personajes, que pasaban por sesiones de varias horas de duración.

Importante fue su trabajo de denuncia social, como la serie de fotografías realizadas sobre líderes militares y vícimas de la guerra de Vietnam, así como manifestaciones anti-guerra en los Estados Unidos. Ambos proyectos publicados en el New York Times.

No puedo dejar de mencionar el proyecto enmarcado bajo el título de: "In the American West". En él Richard Avedon dió voz a todas aquellas personalidades a las cuales no les daban la oportunidad de escribir la historia del país: granjeros, mineros, vagabundos, prostitutas, amas de casa, presos...Todas las fotografías realizadas en gran formato, con la luz del día, en exteriores, y,como no, sobre fondos blancos. En este proyecto retrató a 752 personas, de las que, finalmente, escogió 123 retratos que conformarían el citado proyecto.

Sin duda un mito de la fotografía. Un hombre preocupado por lo que pasaba a su alrededor. Una proyección profesional muy rica, cuyo tema principal era el paso del tiempo y su influencia en el ser humano. El paso del tiempo que significa la andadura de un sendero hacia la muerte. Modelos que aparecían frente a su cámara sin ningún tipo de maquillaje, y dejaban al descubierto sus semblantes tristes, fatigados, abatidos...reflejo de la situación por la que estaban pasando en ese mismo momento, en ese mismo instante.


"La fotografía es un arte triste"


Si quereis ver más de sus fotografías aquí.

Ahora sientense y disfruten...

servido por imagen-ia 2 comentarios compártelo

13 Mayo 2008

Lugares con encanto

Inundada por la morriña he decidido hacer esta actualización de "Lugares con encanto" de Asturias, "la tierrina". Algunas de las fotos son recientes, otras de un tiempo atrás. Espero vuestras críticas...

- El Fontán (plaza de Oviedo donde se hace varios días a la semana "el mercadillo").

fontán

"No me hagas ni puto caso si paso a tu vera vendiendo fracaso como si fuera hierbabuena...Aunque las gitanas guapas no lo vendan más barato en el rastro donde pulen la tristeza" (Kutxy Romero).

- Pequeña casa de piedra en Loredo (Villayón).

cuarto riba

"La luna me ilumina, en esta ruina entra la claridad. ¿Quién quiere saber si estoy quemado o escondo un corazón de hielo y quema mi ser?" (Robe Iniesta).

- Cabo Peñas (Gozón).

cabo peñas

"Me arruinan las prisas, y las faltas de estilo, el paso obligatorio, las tardes de domingo y hasta la línea recta. Me enervan los que no tienen dudas, y aquellos que se aferran a sus ideales sobre los de cualquiera. Me cansa tanto tráfico y tanto sinsentido, parado frente al mar mientras el mundo gira" (Robe Iniesta).

- Interior casa de construcción tradicional (en Loredo).

Miki López, en su colección "Asturias siglo XXI" tiene una fotografía del exterior de esta casa.

casa xicón

"Si tu supieras lo que es ver al sol morirse de ganas de dar de lleno en la pared de un cuarto sin ventanas" (Kutxy Romero).

- Árbol en la Playa La Griega (Colunga).

árbol colunga

"Vamos a trepar a la copa de este sol de enero, y hacer un nido en su ramaje. Y allí reírnos viendo como a cada minutero se lo debora el oleaje" (Kutxy Romero).

- Playa La Griega (Colunga).

Playa la griega, Asturias

"Prepara tu salto último, que Asturias está aguardándote...Sóla en mitad de la tierra, hija de mi misma madre" (Víctor Manuel).

-Y para terminar, banda sonora...

servido por imagen-ia 2 comentarios compártelo

8 Mayo 2008

García Alix, el fotógrafo de la movida madrileña.

García Alix es uno de mis fotógrafos preferidos, aunque esto no quiere decir que esté de acuerdo con todas las técnicas utilizadas en sus trabajos, en mi opinión creo que sus fotografías, en ocasiones, resultan muy forzadas, y en consecuencia, poco naturales.

Y es que él siempre dice:

" A mi me gustan las fotografías cuando duelen. Si veo una foto que no duele no me llama mucho la atención".

Breve biografía:

Alberto García Alix nació en León en 1956. Se inició en la fotografía de forma autodidacta en 1976, utilizando la cámara a modo de instrumento para perpetuar sus emociones, o, más sencillamente, las situaciones. La coherencia de su trabajo artístico, junto a sus incursiones en los ámbitos profesionales y editoriales, ha hecho de este autor uno de los fotógrafos españoles más activos.

Entre los premios recibidos, destacan:

- Premio Nacional de Fotografía, en 1999.

- Premio a la Mejor Trayectoria Española, en 2003.

- Premio de Cultura de la Comunidad de Madrid, en 2004.

Exposición en Pontevedra (Fundación Caixa Galicia):

Entre el 19/09/07 y el 06/01/08, tuve la oportunidad de ir a la exposición que tuvo lugar aquí en Pontevedra. En ella se mostraba la incursión de Alix en el campo del vídeo, componiendo a partir de sus fotografías y de una narración poética que su propia voz nos relata. "Tres vídeos tristes" es el nombre de la colección, y es seguramente su obra más autobiográfica.

" ...Miro. Disimulo. Me cruzo con ellos.

Sin palabras, no las necesito.

Y quito mis ojos, no vayan a ver

que estoy hurgando dentro de mí.

Que los busco a ellos...".

"...Amanece.

No sé a qué carta quedarme.

El trece es un buen número, quizás, mejor el siete.

Así pues, o cierro medio punto o abro uno.

Lo mejor será abrir, si no, el corazón quedará oscuro...".



"...Con los sueños de un millón de obreros, avanzo.

Un deseo febril me embarga.

Se apodera de mí. Nace en mis ojos.

Quisiera unirme a estas calles. Que sean mías.

Y a esas gentes cogerles el paso.

Sin que exista complicidad por parte de ellos...

Donde poso mi mirada es un instante vivido.

Aquí viven mis días. Congelados..."

Si quereis ver una página interesante sobre este autor, pinchad aquí.

Y un poco de humor al estilo de vida de García Alix.

servido por imagen-ia 1 comentario compártelo


Sobre mí

Me encanta la fotografía, y todo lo que está relacionado con la imagen. En el mundo de la comunicación ésta tiene un papel muy importante, y en la Publicidad es lo fundamental. No sólo nos comunicamos con las palabras. Debemos aprender también un lenguaje visual. (Nansi López). Top Blogs España

Fotos

imagen-ia todavía no ha subido ninguna foto.

¡Anímale a hacerlo!

Buscar

suscríbete

Selecciona el agregador que utilices para suscribirte a este blog (también puedes obtener la URL de los feeds):

¿Qué es esto?

Crea tu blog gratis en La Coctelera