Juan Manuel Castuera naceu ó fío dum novo ano, o 31 de decembro de 1921, na pequena e acolledora vila de Gondemar (Pontevedra).

Ó Termino do servicio militar decide adicarse profesionalmente á fotografía, a pesar da férrea oposición do seu pai que desesaba para el outro futuro. Será unha das súas tías maternas a que lle merque a súa primeira cámara, coa que comenzará unha formación autodidacta que pronto o levará a penetrar sen a penas esforzo nos máis intimos segregados da arte fotográfica.

Será a finais da década dos cuarenta e principio dos cincuenta cando Juan Manuel realice as súas mellores obras, ó ir adquirindo un mayor dominio da técnica fotográfica como o demostran sobre todo os seus espléndidos contraluces.

No vai ser a paisaxe a especialidade máis relevante senón que se centrará, fundamentalmente, no retrato infantil, ó que se vai adicar profesionalmente a partir de 1948. Ademais sentía paisón polo mar e fae incursión en diferentes campos como a publicidade, realizando as fotografías que van promocionar a fábrica de conservas "Yago" (O Grove).

O seu traballo pronto comenza a ser recoñocido e en ocasións as súas obras serán incluídas en publicacións relacionadas co mar e a pesca.

A súa primeira exposición foi en 1948 no establecemento de Prada en Vilagarcía que supuxo un enorme éxito de público, vendéndose tódalas fotografías ó cuarto de hora de inaugurala.

- En outubro de 1949 preséntase ó "Concurso-Exposición de pesca marítimo-fluvial" que organizou o Real Club Náutico de Vigo, recibindo o terceiro premio.

- Ó ano siguinte participa tamén cunha paisaxe mariña na "III Exposición Regional de Fotografía Artística" (Vigo), recibindo dous galardóns.

- En 1951 está presente en Palma de Mallorca na "II Exposición de Fotografía Emilkar", organizada pola Asociación de Fotógrafos de esa cidade, onde obtén o primeiro premio.

En 1969 traládase a Televisión Española, onde ejercerá como foto fixa, inmortalizando a coñecidos personaxes do mundo do espectáculo como Sara Montiel, e o deporte como Manolo Orantes. Paralelamente colaborará no servizo de documentación de NO-DO, que por aquel entonces estaba dirixido por Matías Prats.

En 1978 retornará á súa Galiza natal, destinado ó centro rexional de Televisión Española en Santiago de Compostela, onde ademais, unha vez retirado, continuará colaborando na formación do arquivo gráfico da recén creada Televisión de Galiza.

Morre en Compostela o 8 de abril de 1990. A súa obra fotográfica mantívose esquecida durante moitos anos nun vello baúl do desván da súa casa materna de Gondomar. O afán e desexo da súa esposa por recuperar a súa obra conseguío que moitos destes negativos non despareceran para sempre.


"...Un fotógrafo recién llegado, con sus sucintos bártulos nos hace sospechar que en el gesto descuidado, sorpendido, de uno cualquiera de nuestros pequeñuelos hay la misma frescura que en las rosas nuevas..." (Manuel Rabanal).